پناهگاه؟
پناه میبرم…
پناه از شرِّ خودم و
از شر تو/دیگری.
از شر و خیرِ هر چه هست…
پناه میبرم به همان قیف دربستهای که بوی کاهگلِ سنت میدهد. پناه از دستانی گِلی که تکنیک کهنهاش، سرآغاز دستآوردی بزرگ در هزارههای پیشین بَشر بود.
به راستی که انتهای هر آغاز، سرآغازی دیگر است و من پناه میبرم از آغاز!
پناه میبرم به آنجا که با دستان گِلی خود در آن گام مینهیم، ورق میزنیم و نامش رسانه است.
پناه میبرم به: روان از پیش ساختهشده که آرامم میکند.
پناه میبرم از: سنگی که به سینهام زدهام و شرحههای فراق نصیبم گشته است.
پناه میبرم به: آنِ (لحظه) مَجاز که در ذهنم به امر واقع مبدل گشته است.
پناه میبرم به: ناکجاآبادی که گفتمانی از جنجال صفر و یکها است.
پناه میبرم به: هم آمیزی عرضه و نیاز که عرضهاش از نیاز پیشی گرفته است.
Shelter?
I seek refuge…
refuge from the evil of myself,
and from the evil of you / the Other.
From the evil and the good of all that is…
I seek refuge in that sealed funnel that smells of adobe tradition.
Refuge from those muddy hands whose outdated technique once marked the beginning of a great human achievement in past millennia.
Indeed, the end of every beginning is another beginning—
and I seek refuge from beginnings.
I seek refuge in that place where we step with our muddy hands, turn the pages, and call it “media.”
I seek refuge in: a pre-fabricated psyche that soothes me.
I seek refuge from: the stone I have struck against my own chest, leaving me with the wounds of separation.
I seek refuge in: that instant (the moment) of illusion that has transformed into reality within my mind.
I seek refuge in: a utopia that is a discourse of the chaos of zeros and ones.
I seek refuge in: the fusion of supply and demand—
where supply has overtaken need.
