بازار شپشی
«چنان که آن خطاط سه گونه خط نوشتی: یکی او خواندی، لا غیر … یکی را هم او خواندی هم غیر او … یکی نه او خواندی نه غیر او. آن خط سوم منم که سخن گویم. نه من دانم، نه غیر من» (مقامات شمس تبریزی).
در این مجموعه نیز، آنچه برایم اهمیت داشته، نه یک روایت مستقیم یا روشن، بلکه مفهومی است که از کنار هم قرار گرفتن عناصر شکل میگیرد.
مو برای من نشانهای از انسان است؛ موجودی که همواره زیر فشار نیروهای درونی و بیرونی دگرگون میشود. این ماده به من امکان داده است که اندیشههایم را درباره تولد، زندگی و مرگ بیان کنم. ناخودآگاه، مسیر اصلی کارهایم به سوی تجربههایی کشیده شده که در کودکی و نوجوانی مرا به مرگ نزدیک کرده بودند.
عناصری که در این پروژه حضور دارند، گاه از تجربههای شخصی من زاده شدهاند و گاه از زیستن و تعامل با کسانی که به من نزدیک بودهاند. روند شکلگیری هر اثر برایم چیزی زمانبر و ناگهانی بوده است. ازاینرو، در کنار مو، اغلب از اشیایی استفاده کردهام که زمانی برای انسانها سودمند بودهاند و سپس به چیزی بلااستفاده یا آلوده بدل شدهاند. گاهی نیز ادامه پروژه را به گذر زمان و اتفاقاتی که رخ میدهند میسپارم.
مایلم هر جزء، بار یک داستان را با خود حمل کند، بیآنکه داستان را آشکار کنم. ترجیح میدهم مخاطب، روایت شخصی خویش را در برخورد با اثر بسازد و در این ناتمامی، معنای خود را بیابد.
Flea Market
“Just as that calligrapher wrote three kinds of script: one that he alone could read, and no one else… one that both he and others could read… and one that neither he nor others could read. That third script is me, who speaks. Neither I know, nor does anyone else.”
(Maqāmāt-e Shams Tabrizi)
In this collection, what has mattered to me is not a direct or explicit narrative, but rather the meaning that emerges from the arrangement of elements placed beside one another.
For me, hair is a sign of the human being—an existence constantly transformed under the weight of inner and outer forces. This material has allowed me to express my reflections on birth, life, and death. Almost unconsciously, the central path of my works has been shaped by experiences that, in my childhood and adolescence, brought me close to death.
The elements within this project are sometimes born of my personal experiences and at other times shaped through living with and interacting with those close to me. The creation of each work has been a process both gradual and sudden. Thus, alongside hair, I have often used objects that were once useful to humans but later became discarded or contaminated. At times, I also leave the continuation of the project to the passage of time and to the incidents that unfold.
I want each element to carry a story, though I do not seek to reveal those stories. Instead, I prefer the audience to create their own reading of the works, to encounter the incompleteness, and to discover their own meaning within it.
